Vikke dette kannenpoek

09/10/07
We zijn met de boot naar Schiermonnikoog gegaan en ik heb gezien:

• Twee mannen met pakken aan en brillen met dikke glazen op de neus, die op station Groningen mensen wegduwen om in de bus naar Lauwersoog te komen.
• Een moeder die vertederd naar haar spelende kinderen kijkt en daarbij onophoudelijk op haar onderlip kauwt. Laatst signaleerde ik al een blafneurose, hier is sprake van een kauwneurose.
• Een vader, moeder en kinderen met een bolderkar die in de haven van Schiermonnikoog mensen wegduwen om in een taxi te komen.
• Enorm veel rare snuiters gekleed in groene kleding met een verrekijker om hun nek. Op de meest onverwachte plekken kom je ze tegen en staan ze alleen of in groepjes met de verrekijkers naar de boomtoppen te koekeloeren. Ze vertellen elkaar daarbij hard op welke vogels ze zien. 'Er zitten twee koolmezen,' heb ik al gehoord en 'kijk, een houtduif'. Wat mij vooral treft is de trivialiteit van de vogels die de vogelaars waarnemen, houtduiven en koolmezen, in plaats van dubbelbont gespikkelde grutto's en bedelmonnikstuiteraars. Loes en ik hebben inmiddels het grapje om bij elke zeemeeuw die we zien de handen als een verrekijker voor de ogen te draaien en te zeggen 'kijk, ik zie een zeemeeuw'.

• Terwijl op het strand een groep vogelaars met kolossale verrekijkers naar de meeuwen staan te kijken, fotografeer ik een paar dode meeuwen.
• Een tractor maait het gras op de weilanden en een ander zamelt het afgesneden gras in.
• Op een terras heb ik vogels zitten kijken die van slagroom met koffie houden.
• Een dikke vette pannenkoek gegeten en daarna geprobeerd vikke dette kannenpoek te zeggen. Dat valt nog niet mee, zeker niet als je tien keer achter elkaar doet.