Zeeplof

Hoya Boya.

Bloglezer reageert op mijn woordenstroom van een paar weken terug.

Inlevend laat hij weten:

het geven van een zinvolle beandering /analyse is schie onmogelijk

wel een korte hilite van niet bestaande e/o onmogelijke woorden als dat helpt:

• coördinatenoverleg
• kadettenoog
• apennoot
• zeeplof
• afwijzingsknokel

Meer mogelijk maken

Bloglezer heeft het over niet bestaande e/o onmogelijke woorden in mijn woordenstroom en ik ben getroffen door de implicatie dat er woorden zouden kunnen bestaan, die eigenlijk niet bestaan, of zelfs onmogelijk zouden zijn. Inmiddels heb ik Bloglezer een aantal welbestaande alternatieven voor de opgeworpen hi-lites voorgelegd. Mijn suggesties op een rij. Om meer mogelijk te maken, zeg maar.

• coördinatenoverleg

Een coördinatenoverleg is een overleg van landmeters en routeontwikkelaars over de voortgang van het meten van de geografische coördinaten binnen het kader van een ruimtelijk project. Op de agenda van het coordinatenoverleg staan vragen als: Welke coördinaten moeten we weten? Waarom? Hoe meten we dat? Hoe schrijven we dat op? Gebruiken we een GIS-systeem? En ook: Wanneer is het volgende coördinatenoverleg?

Een coördinatenoverleg wordt gemakkelijk verward met een coördinatorenoverleg. Let op, want dit zijn twee verschillende dingen. Wel kan een coördinatenoverleg worden voorbereid door een coördinatenoverlegcoördinator - wat een heel lelijk woord is.

• kadettenoog

Een kadet is een officier in opleiding. Een kadettenoog is het oog van een officier in opleiding.

• apennoot

Groene boekjesspelling van apenoot. Ook wel dop- of pelpinda.

• zeeplof

1. Zeep-lof. Een zepige lof. "Aeh, deze witlof smaakt naar bitterzoete zeep".

2. Zee-plof. Een plof in zee. Bijvoorbeeld als iemand een bommetje doet van de pier van Scheveningen. Of als een zeemeermin van een rots aan de oever in haar water glipt. Het zeeploft ook een beetje als je een muntje voor geluk in het brakke water van de haven gooit.

• afwijzingsknokel

De knokel die je op je snuit voelt als iemand je met zijn vuisten te lijf gaat. Mogelijke constructie: de afwijzingsknokel trof het kadettenoog op volle ram.

'Zeeplof is niets'

Bloglezer was niet geheel overtuigd van mijn toelichting. 'Zeeplof is niets,' was zijn aanhoudende reactie - 'onmogelijk' - waardoor bij mij de vraag is binnengekomen: hoe kun je iets benoemen dat niet bestaat? Ik kom uit op volgende:

Onbekend. Je kunt iets onder woorden brengen dat wel bestaat, maar nog niet is gezegd. Je bent dan de eerste die iets benoemd en een ander kan dit ervaren alsof je het hebt over iets dat niet bestaat. Zeeplof is hier een geschikt voorbeeld.

Meerdere werkelijkheden. Mensen beleven de wereld op verschillende manieren. Daardoor kan het zijn dat mensen niet dezelfde dingen waarnemen en kan de een iets zien dat de er voor de ander niet is. De een gebruikt woorden die voor de ander aan dingen in een niet-bestaande, irrelevante werkelijkheid refereren. De fenomenen zijn er niet, maar groeien. Het woord coordinatenoverleg draagt daar toe bij.

Verbeelding. Dan is er de wereld van de verbeelding. Het bereik waar voorstellingen en beelden wisselen voor ze betekenis krijgen, zoals: de afwijzingsknokel trof het kadettenoog. Gebrek aan verbeelding is misschien wel de meest ernstige reden waarom er dingen gezegd kunnen worden die niet bestaan, of beter, dingen die niet begrepen worden.

Woorden. Maar wat is een niet-bestaande werkelijkheid? Voor de vuist weg is er wereld die je kunt vastpakken en wereld die je kunt denken als je ze verbeeld hebt. Daar tussendoor schuift de wereld van de woorden, waarin je objecten en gedachten kunt samenbrengen in - onder en met - woorden.

De wereld van de woorden is volgens mij een werkelijkheid met eigen regels. De dingen verwerven daar al een bestaan, zodra je ze uitspreekt, opschrijft of in een weblog mikt. Als het gehoord wordt is het een woord. Zoals afwijsknokel.

Materialist. Ik weet niet of het onze Bloglezer betreft, maar materialisten kleineren de verbeelding. Niet dat materialisten zonder verbeelding zijn, maar ze doen alsof hun verbeelding een soort niet-werkelijke werkelijkheid is, een werkelijkheid die er wel is, maar die zonder waarde is. De vraag waar materialisten het mee moeten doen is dan ook hoe verbeelde werkelijkheid minder waard zou kunnen zijn dan tastbare objecten in de wereld?

Geld. Dingen die in verbeelding bestaan hebben net zo'n sterke werking in het leven van alledag als objecten. Bijvoorbeeld. Geld is een primaire drijfveer voor mensen. Voor geld werken mensen zich een beroerte en maken ze elkaar het leven zuur. Maar het zijn niet alleen de munten, de biljetten en de cijfertjes op het bankafschrift waar de mensen harder voor tippelen. Dat doen ze net zo gretig voor de fantasieën en voorstellingen over wat je met geld zou kunnen en willen doen. Of het nu om de verbeelding van luxe of om het afschrikbeeld van armoe gaat, object en verbeelding zijn twee zijden van dezelfde medaille, of dezelfde munt eigenlijk. Zonder de een kan de ander niet rollen.

Starbucks. Ander voorbeeld. De geschiedenis van het logo van koffieslurper Starbucks illustreert volstrekt helder dat zeemeerminnen een imaginair product van de verbeelding zijn, die tegelijk een invloed in de wereld hebben alsof ze van vlees en bloed zijn. Klanten van de koffieketen ergerden zich aan de blote borsten en suggestieve split in het onderlijf van het zeewijf in het allereerste logo van Starbucks. De koffieschenker heeft uiteraard naar zijn klanten geluisterd - we wanna make starbucks! - en het logo is de revisie ingegaan. De sirene is er een stuk mooier uitgekomen, maar ook direct een stuk preutser.

Lees verder over zeemeerminnen en sirenes.